Dag meiden, Op 25 april zijn onze dochters, bij 29+4 weken zwangerschap (ik was nog niet met verlof), volledig onverwacht geboren en op 10 juli zijn ze thuisgekomen. Ik ben tot 13 november volledig bij ze thuis geweest (2 maanden in de ziektewet gezeten) en nu dus weer aan het werk (nu eerst op arbeidstherapeutische basis). Ben begonnen met 3 dagen van 4 uur per dag en bouw dat met een uur per dag per week op. Zit nu op 3 dagen van 6 uur. Voor de kerst zou ik dan weer volledig (= 3x8 uur) moeten werken. Ik merk alleen dat het me heel veel energie kost om weer te werken. Ik kan me totaal niet concentreren, het lukt me niet om lange stukken te lezen, als ik druk voel blokkeer ik en mijn hoofd voelt helemaal leeg. Ik kom dan ook vrijwel nergens toe. Ook merk ik dat het me allemaal niet meer zo interesseert (hoop dat mijn baas dit niet leest ...). Na zo'n ontzettend heftige periode van vroeggeboorte (met beademing, etc.) is werken en alles wat daar bij komt kijken opeens zo onbelangrijk. Herkennen jullie dit? En hebben jullie tips om er weer een beetje in te komen? Want op deze manier schiet het niet echt op... Ik hoor het graag! Groetjes, Margit
Heel herkenbaar wat je verteld. Mijn jongens zijn vorig jaar in november thuis gekomen na dat ze 8 weken in het z'huis hebben gelegen, en ik moest in januari weer beginnen. Dit zag ook absoluut niet zitten dus per 1 april zijn we langzaam gaan opbouwen. Eerst 3 uurtjes per dag en dat 3x in de week. Iedere 3 weken kwam er 1 uur per dag bij. Toen ik geloof ik rond de 5 of 6 uur per dag zat merkte ik echt dat ik het allemaal niet trok. dus in overleg hebben we het opbouwen even achterwege gelaten en heb ik een tijdje 5 uurtjes per dag gewerkt 3x in de week ( 15 uurtjes dus en moet terug naar 24 uur). Toen ik daar wat aan gewend was zijn we weer gaan opbouwen. Sinds november werk ik nu 24 uur. Neem echt je tijd met alles want er is ook jullie veel gebeurd afgelopen periode. Je word zo geleeft in het begin van zo'n periode en het is meer dan logisch dat je hoofd er na een paar maanden nog steeds niet aan toe is om alles op de normale manier te doen met het werk enzo. Weet niet hoe je werkgever er tegen over staat maar ik zou het gewoon aangeven. Mijn werkgever had alle begrip voor mij omdat zijn eigen vrouw ook heel lang in een depressie had gezeten naar haar bevalling. Dus hij wist hoe ik me kon voelen. hoe is het met je meiden nu?
Dank je wel voor je reactie. Met onze meiden gaat het heel erg goed. Ontwikkelen zich volgens het (gecorrigeerde) boekje en zijn over het algemeen hele blije baby's. Fijn om te horen dat je het herkent. Ik denk dat ik het idd moet gaan aangeven bij mijn werkgever, maar daar zie ik wel heel erg tegenop. Ze vinden dat ik nu al zo lang thuis ben geweest en vinden het nu wel weer tijd dat ik weer helemaal aan de slag ga. En dat wil ik zelf ook graag, maar ik merk dat dat dus niet zo werkt... Het lukt me niet om in mijn hoofd ruimte te maken voor werk. Wat gebeurde er bij jou dat je merkte dat je het niet trok? Ik merk bijv. ook dat ik er veel moeite mee heb om weer op mijn werk te zijn. Vind het best confronterend om daar weer te zijn. Eens kijken of ik dat uit kan leggen: ik ben zo onverwacht daar vertrokken, van de ene op de andere dag bevallen (vrijdag was ik nog aan het werk en zaterdagmiddag ben ik bevallen) en toen 6,5 maand weggeweest. Als ik daar nu weer rondloop moet ik steeds denken aan hoe ik daar voor het laatst was, op 24 april: bijna 30 weken (stralend) zwanger, helemaal uitkijkend naar mijn verlof, verwachtingsvol over de weken die nog zouden komen, de bevalling, de kraamtijd, etc. Maar dat liep allemaal zó anders. Op één of andere manier kan ik dat gevoel niet loslaten en moet ik er steeds aan denken als ik op mijn werk ben en dan word ik zo verdrietig. Herken je dat ook? Hoe is het nu met jouw jongens trouwens?
Hoi Margit, Ik snap je gevoel ook heel goed. Mijn jongste was ook prematuur en erg ziek en lag bijna een jaar in het ziekenhuis. Ik ben helemaal gestopt met werken (kan gelukkig financieel bij ons) omdat ik nog echt tijd nodig heb om alles te verwerken en de zorg voor mijn twee mannetjes me alle energie kost. Ik kan ze ook erg slecht uit handen geven, bijv naar een oppas. Ik pak mijn werk later wel weer op, maar nu nog even niet. Niet dat ik je adviseer om te stoppen met werken hoor, maar ik herken je gevoel wel heel goed. Ik denk dat het goed is om er met je baas of bedrijfsarts over te praten, misschien gaat het opbouwen van je uren zo te snel voor jou. Het is ook echt heel veel wat je hebt meegemaakt en het kost echt tijd (en energie) om dat een plekje te geven. Heel veel succes met alles, Groetjes, Josie
Fijn om te lezen dat het goed gaat met je meiden. Met onze jongens gaat het ook super. Als je de leeftijd corrigeert dan lopen ze eigenlijk weer voor op hun leeftijdgenootjes. Dus we mogen niet klagen. Ik kreeg op een gegeven moment hyperventilatie en sliep heel erg slecht. dat was voor mij echt een teken dat het nog niet ging zoals het moest. De maanden dat ik en de jongens in het ziekenhuis lagen speelde continue door mijn hoofd heen. Kon het ook niet los laten. En was er ook op mijn werk heel veel mee bezig. Denk je dat je werkgever geen begrip voor je heeft of weet je dat zeker? Vaak hebben ze meer begrip voor je dan je denkt. Moet ook zeggen dat mijn manager en een aantal collega's de jongens in het ziekenhuis hebben gezien. Aantal mensen zijn echt heel erg geschrokken van hoe klein ze waren. Daarom was er ook veel begrip denk ik. Nu hadden ze het met eigen ogen gezien. Kun je niet via je werkgever een gesprek met je arboarts aanvragen? Helaas zien arboartsen dit soort situatie's wel vaker. Misschien dat die arts er wel meer begrip voor heeft. Of ga een gesprek aan met je werkgever en schrijf voor jezelf hoe jij wilt terug komen op je werk en wat jou plan is daarin. dan weet je werkgever waar hij/zij aan toe is. Die tip kreeg ik van maatschappelijk hulp in het ziekenhuis. Op dit moment moet je echt even aan jezelf en je gezin denken. Het werk komt wel, en heeft je werkgever er geen begrip voor dat is dan jammer. Jij hebt er niks aan als je misschien over een paar maanden weer thuis zit omdat je niet goed in je vel zit, en je baas heeft daar ook niks. Het is toch helemaal niet gek dat je je nog lang niet goed voelt. Er is zoveel gebeurd de laatste maanden. 2 kleine dames die in het ziekenhuis lagen, jij had je kraamtijd compleet anders voorgesteld en dat soort dingen hebben tijd nodig om dat te verwerken. Vaak komt de klap na een aantal maanden, je word zo geleeft de eerste maanden. Gewoon voor jezelf opkomen.
@ Jada: heb je even een pb gestuurd. @ Josie: een jaar in het ziekenhuis, wat heftig meid! Gaat het nu goed met je jongste? Hoe vroeg is hij/zij geboren? Helaas heb ik niet de luxe om te stoppen met werken, wil ik eigenlijk ook niet, want ik vind de afwisseling op zich wel goed en fijn. Ik denk idd dat ik mijn uren minder snel op moet bouwen en toch ook iets aangepaste werkzaamheden moet gaan doen (minder stressvol, niet teveel tegelijk).
Hoi Margit, Het gaat nu goed gelukkig. Onze jongste is met 34 weken geboren, dus niet eens zo prematuur, maar was erg klein: 1500 gram. Hij kreeg een necrotiserende enterocolitis meteen na de geboorte en daardoor heeft hij erg lang kritiek gelegen en veel operaties nodig gehad. Zijn buikje is nog steeds erg kwetsbaar en voeding gaat moeizaam, maar hij is zo'n schat, echt altijd blij en vrolijk! Ik hoop dat je baas begrip heeft voor je situatie (hij zal ook wel moeten) en dat je een oplossing kan vinden zodat het voor jou beter werkzaam is. Succes! Josie